ما و عروسک پارچه ای

ـ دخترکی ندیدی که مرا گم کرده باشد؟

عروسک پارچه‌ای اگر به حرف می‌آمد، لابد همین را می‌پرسید. این را از لب و لوچۀ آویزان و غمگینش می‌توانم حدس بزنم.

جواب سؤالش به آسانیِ جوابی نیست که به سؤال دخترک می‌شود داد. دخترکی که او سراغش را می‌گرفت، لنگه‌اش در هیچ‌ جا نیست.

فروشی نیست که بشود از جایی خرید. پارچه‌ای و غیرپارچه‌ای هم ندارد. گوشت و پوست و استخوان دارد، روح دارد، دنیایی دارد، جان دارد و نفس می‌کشد.

ـ ندیده‌ام.

اگر می‌پرسید، فقط همین را می‌توانستم بگویم دربارۀ دخترکی که نشانی‌اش را از من می‌خواست.

دستی به سر عروسک می‌کشم و دوباره می‌گذارمش توی جیب پیراهنم؛ درست روی قلبم.