بابا سم طلا

حنایی شیهه‌ی بلندی کشید. یک دور، دور دشت تاخت و پیش مامان‌برفی برگشت. مامان‌برفی گفت: «آفرین حنایی. هیچ‌کس توی دشت مثل تو یورتمه نمی‌رود. تو مربّی خوبی داری.»

امّا حنایی نگران بود. فکر می‌کرد پدربزرگش باباسُم‌طلا، خیلی پیر است و نمی‌تواند همه چیز را به‌خوبی به او یاد بدهد. تازه خودش هم کج‌کج راه می‌رفت.

باباسُم‌طلا جلوی آغُل در سایه نشسته بود. حنایی را صدا کرد و گفت: «چند تا سُم به پشت من بزن؛ بدنم خشک شده.»

حنایی گفت: «بعداً بابابزرگ، بعداً. الان کار دارم.» بعد هم به تاخت دور شد.